تصادف عجیبیست!
تکرار در آن موج میزند
با همه تلاش برای تازه بودن
باز همان خاک گرفته های کهنه اند

باز از کاغذ جدایشان کردم
اینبار چیدمشان
به این امید که تازه باشند
بخندانند، شاد کنند
با لبخند
این بار از روی کاغذ به من خندیدند
شاید تمسخرم می کنند.
———–
پوریای
.
.
پ.ن:این یک شعر نیست مُشتی واژه است که بر کاغذ ریخته

با پله میروم
کفش ها پایم را میزنند
بیخیالشان میشوم
بدون کفش پله ها را می نوردم
کارگری مشغول کار است

به من چه که چه کار میکند
پایم خیس میشود
پله ها خیسند
سر میخورم
زیر لب فحش می دهم
پله ی آخر است آخر
به زور خود را به نوک برج میرسانم
اینجا راحت می شوم
اینجا راحت می شوم
اینجا می شود پرواز کرد
اینجا می شود پرواز کرد

نگهبان داد میزند
آن پایین هراسانند
هر کس به سمتی می دود
دنبال چه می دوند
کودکی بازی می کند
پیرمرد سیگاری دود میکند
به او چه که این همه هراس از چیست

کودک به دنبال توپ خود می دود
زمزمه میکند
خوشحال و شاد و خندانم
….

———-
پوریای

که خواستم پَر بزنم ، پرواز کنم تا اوج. پرهای پوسیده رو باید کند. به خدا که به خدا نمی توان امید بست. شاید روزی پرهای سالم رشد کنند که بالهای به وسعت آرزو بسازند. نمی خواهم دوباره این جمله ی تکراری اوج خیال رو اینجا بنویسم به اندازه ی کافی جای جای دفتر ها و حتی روی دیوار اتاق و خیالم این اوج خیال رو نوشتم.

که خواستم از این درد خلاص بشم. گفتم شاید این قرص های آرامبخش کمکی باشند برای این مغز افسرده و آلوده ی من. شوخی نمی کنم خاک گرفتگی هایش از پشت عکس ها معلوم است. دانه های ریز سفید رنگ. که اگر واقعا سفید باشند من متنفرم از سفید سپید وایت وایس. بسته ی قرص را برداشتم نفهمیدم رویش نوشته هر شب نصف. یکی را خوردم. آرام آرام. چشمانم را که بستم باز کردنشان ظهر روز بعد بود. باز یک روز از دست رفت و من می گویم به من چه که رفته.

حالا  هر واژه ای که از بین آن گل و لای آن بالا میگذرد می نویسم اینجا بی دلیل. نه بی دلیل هم نیست بلاگی را دیدم که دوست داشتم http://moondream.blogfa.com
یادم نیست پیشتر ها دیده بودم یا نه ولی دوست داشتم.

واژه ای که با من به نیستی می رود

ترانه ای که ترانه نمی شود به نیستی می رود

نقش هایی که نقش نمی شوند به نیستی می رود

گلهای که برای بهترین بودند پوسیده و به نیستی می روند

بوسه هایی که بر لب خشک شده به نیستی می رود

تکرار مزخرف کلام مزخرف که با آن خلاقیت به نیستی می رود

ناله های سست که با آن نو آوری به نیستی می رود

این همه با من به نیستی می رود

من کجای این داستان پر نیست هستم؟

با این همه نیست همه ی زندگی به نیستی می رود

همه ی رویا ها همه ی آرزو ها

ببین!

از این همه نیست مثلا یک شعر سبز شد

که شعر نیست و به نیستی می رود

Here’s an excerpt:

A New York City subway train holds 1,200 people. This blog was viewed about 4,400 times in 2011. If it were a NYC subway train, it would take about 4 trips to carry that many people.

Click here to see the complete report.