روز های پوریایی


مست که باشم

نوشته شده در 1 با pooriai در دسامبر 23, 2009

دوست دارم وقتی مستم ببینمت.

.

.

دوست دارم وقتی مستم باشی!

.

.

آدم خودشه وقتی مسته،آدم اصلشه!

.

.

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم، ناز بنیاد مکن…

.

.

می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر

.

.

پ.ن: اینا آخرین صدا های مفهومی هست که از گوشی مزخرف موبایلم بیرون میاد!.

.

پ.ن: جالبه، تصویرهایی که با سرعت تو ذهن نقش میبندند و زود محو می شوند!

آن

نوشته شده در 1 با pooriai در دسامبر 21, 2009

سرده، خیلی سرده، تاریکه، خیلی تاریکه!
شلوغه خیلی شلوغه! پر صدا!
ولی من هیچ کدوم از صدا ها رو نمی فهمم، هیچ کدوم از آدما رو نمی بینم!
.
.
برف، برف، فقط برف و صدای له شدن برف ها زیر پام، زور میزنم روشنش کنم!
روشن که شد، صداها ،کرم می کنند، باز نمی فهمم کجام.
هرچی نگاه می کنم نیست!
.
.
یه گوشه دورتر از جمعیت می ایستم، صداها که تموم شد، آدما که رفتن، یه نفر میمونه!
.
.
میمیرم برا خنده هاش، کاش می دونست!
میمیرم برا خنده هاش وقتی زل میزنم تو چشماش، وقتی این قدر سکوت هست که انگار کسی نیست.
.
.
پ.ن: کاش نخونه این پست هارو!

حالا فک کن سر گرم!!ا

نوشته شده در 1 با pooriai در دسامبر 14, 2009

وای وای وای! چه قد خسته ای از این دنیا، چه قد سخت میگیری؟؟

.

آره خوب هیچی موندگار نیست، هیچی نمی مونه! همه ی چیزایی که الان داری شاید فردا نداشته باشی ، همه ی کسایی که الان هستند شاید فردا نباشن.

.

آره خوب به همه ی اینا وابسته میشیم، چه اشکالی داره؟؟ بذار وابسته شیم!!ا

.

آره خوب، شاید این وابستگی هارو از دست بدیم، چه اشکالی داره؟ دنیا که تموم نمیشه! چیزهای دیگه هم هست!

.

آره خوب شاید یه جوری نامردیه، ولی وقتی دست تو نیست چی کار میخوای بکنی؟

.

آره خوب ، فقط سرگرمت میکنه،حالا فک کن سرگرم ، فقط نمیذاره مردنت رو حس کنی!

.

ولی همین دنیای مزخرف تخمی  به همیناش قشنگه، به دور هم بودناش، به جازوه، به دوستان جازوه، به مشروب، به رفقای کانتکت بار موبایلت، به ادرس بوک تا خرخره پرت، به فیس بوکت، به روز های خوش رفته، به آدمای خوب رفته، به آینده، به آدمای آینده ، به آشفته، به دانشگاه و  ….

.

شاید بهش بگی سرگرمی ، سرگرمی یعنی چیزی که نذاره گذر زمان رو بفهمی ، نذاره سختی هارو بفهمی، ولی همین ها تا وقتی پیشتن و کنارتن با ارزش ترین ها هستن! باید بود تا وقتی میشه بود، باید بود تا هست!

.

.

مثه مزه ی کنار مشروب، یا شاید مشروب کنار مزه!

خر

نوشته شده در 1 با pooriai در دسامبر 13, 2009

نمی دونم چی شده بود که فک میکردم منم میتونم یه بلاگ نویس خوب بشم !

حتما این همه بلاگ خوب و تو نت نمی دیدیم. واقعا چه تلاش مزخرفی.

کی میاد یه بلاگ متروک ورد پرسی رو بخونه وقتی این همه بلاگ باحال تو بلاگ اسپات ، دومین های شخصی و  پرشین بلاگ و دیگه ته تهش بلاگفا هست!.

.

تازه بلاگی که که تعداد نقطه هاش از تعداد جمله هاش بیشتره!

.

احساس می کنم دور شدم از چیز هایی که دوست میداشتم، دارم یه بعدی می شم، احساس می کنم نقاشیام ، نوشته هام، آشفتگی هام ، آهنگام، شعرهام، دوستام، پوریایی هام ، ازم دور شدن!

.

.

برگرد  به خودت، برگرد.

.

خر

و این گونه بود

نوشته شده در 1 با pooriai در دسامبر 10, 2009

داستان مبهمی داریم این روزها!ا

.

فقط  قول و تعهد می خواست!

.

به زور و تهدید می گرفتش!

.

.

خیلی قشنگه ، فاصله ی فرشته تا شیطان فقط یه قدمه ، بعضی وقتا انگا اصلا چسبیدن به هم! مثه فاصله ی خوب و بد میمونه!

.

.

پ.ن: این جمله ها خیلی هم به هم، به بلاگ، به من ، ربطی ندارند! فک کن چار تا کلمه همینجوری الکی ردیف شده!

تو هیچی نیستی

نوشته شده در 1 با pooriai در دسامبر 8, 2009

بعضی وقتا، یعنی فقط بعضی وقتا، فک می کنم که راستی راستی هیچی نیستی!

یعنی میشی مثه یه لکه ی سفیدی تو یه محیط سفید؛ یا یه لکه ی سیاه تو یه محیط سیاه

یا میشی مثه قدیس که وسط همه ی قدیسا نشسته دعا می خونه!

بعضی وقتا هم میشی مثه یه فاحشه(جنده) که بین همه ی فاحشه ها (جنده ها) ، فاحشه (جنده) بازی در میاره

یا میشی مثه یه گل خشبو وسط یه باغ گل خشبو

بعضی وقتاهم میشی مثه آشغال کثیف بد بو، وسط سطل آشغال.

.

.

کلا بعضی وقتا ، یعنی فقط بعضی وقتا ، تو هیچی نیستی!!!

همون بعضی وقتا اگه یه فرقایی داشته باشی شاید یه چی شدی!

همرنگ

نوشته شده در 1 با pooriai در دسامبر 6, 2009

بعضی وقتا گند میزنی با این همرنگ بودنت!

می شی ، درست مثل یه لکه ی سیاه تو یه محیط سفید که قصد داره خودشو سفید نشون بده!

یا یه لکه ی سفید تو یه محیط سیاه که می خواد سیاه باشه!

یا میشی مثه یه فاحشه (جنده) که می خواد قدیس باشه!

یا یه قدیسی که می خواد فاحشه (جنده) باشه!

.

.

کلا گند می زنی با این همرنگ بودنت!

بیخیال آدما، خودت باش!

.

.

پ.ن: خودمان خوشمان آمد

می شود

نوشته شده در 1 با pooriai در دسامبر 3, 2009

می شود دوست داشت ، می شود دوستت داشت.

.

.

قشنگ بود

نوشته شده در 1 با pooriai در نوامبر 14, 2009

حالمان بد نیست غم کم می‌خوریم،                       کم که نه! هر روز کم کم می‌خوریم

آب می‌خواهم، سرابم می‌دهند،                       عشق می‌ورزم عذابم می‌دهند

خود نمیدانم کجا رفتم به خواب،                        از چه بیدارم نکردی آفتاب؟؟

 خنجری بر قلب بیمارم زدند،                        بی گناهی بودم و دارم زدند

 دشنه‌ای نامرد بر پشتم نشست،                          از غم نامردمی پشتم شکست

 عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام                           ، تیشه زد بر ریشه ی اندیشه ام

 سنگ را بستند و سگ آزاد شد،                            یک شبه بیداد آمد و داد شد

عشق اگر اینست مرتد می شوم،                              خوب اگر اینست من بد می شوم

بس کن ای دل نابسامانی بس است،                               کافرم دیگر مسلمانی بس است

 در میان خلق سردرگم شدم،                                     عاقبت آلوده مردم شدم

بعد ازاین با بی‌کسی خو می کنم،                                  هر چه در دل داشتم رو می کنم

 نیستم از مردم خنجر بدست،                                     بت پرستم بت پرستم بت پرست

بت پرستم، بت پرستی کار ماست،                                   چشم مستی تحفه ی بازار ماست

 درد می بارد چو لب تر می کنم،                                   طالعم شوم است باور می کنم

 من که با دریا تلاطم کرده ام،                                     راه دریا را چرا گم کرده ام

قفل غم بر درب سلولم مزن!،                                 من خودم خوش‌باورم گولم مزن

 من نمی گویم که خاموشم مکن،                               من نمی گویم فراموشم مکن

 من نمی گویم که با من یار باش                                 ، من نمی گویم مرا غم خوار باش

 من نمی گویم؛ دگر گفتن بس است،                                  گفتن اما هیچ نشنفتن بس است

 روزگارت باد شیرین! شاد باش،                           دست کم یک شب تو هم فرهاد باش

 آه! در شهر شما یاری نبود،                         قصه هایم را خریداری نبود

 وای! رسم شهرتان بیداد بود،                           شهرتان از خون ما آباد بود

 از درو دیوارتان خون می چکد،                             خون من،فرهاد،مجنون می چکد 

خسته ام از قصه های شومتان،                        خسته از همدردی مسمومتان

اینهمه خنجر دل کس خون نشد،                             این همه لیلی، کسی مجنون نشد

آسمان خالی شد از فریادتان،                          بیستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد پیشه ام،                              بویی از فرهاد دارد تیشه ام

عشق از من دورو پایم لنگ بود،                           قیمتش بسیار و دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پایم خسته بود،                          تیشه گر افتاد دستم بسته بود

 هیچ کس دست مرا وا کرد؟ نه!،                        فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه

 هیچ کس از حال ما پرسید؟ نه!،                       هیچ کس اندوه مارا دید؟ نه

 هیچ کس اشکی برای ما نریخت،                      هر که با ما بود از ما می گریخت

چند روزی هست حالم دیدنیست،                      حال من از این و آن پرسیدنیست

 گاه بر روی زمین زل می زنم،                       گاه بر حافظ تفأل می زنم

حافظ دیوانه فالم را گرفت،                       یک غزل آمد که حالم را گرفت

ما زیاران چشم یاری داشتیم                            خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

پاشا

نوشته شده در 1 با pooriai در نوامبر 12, 2009

بعضی وقتا، بعضی چیزا، همینجوری الکی، بدون این که دلیل خاصی داشته باشن ، یا آدم بخواد دنبال دلیل خاصی براشون بگرده، مهم می شن

.

.

مثلا یکی از اون چیزا پست های تبریک تولد!!!

.

.

بعضی وقتا هم ، بعضی از اشخاص یهو مهم میشن! به همون دلیل بی دلیلی که بالا گفتم

.

.

مثلا همین پاشا خودمون…

.

.

البته ظاهرا واسه خیلیا مهمه اینو از صفحه ی پر تبریکش میشه فهمید.

.

.

یادم میاد خیلی از روزهای خوبی که تو این چند سال با هم داشتیم.

یادم میاد غم رفتن دوستان

میبینیم شور رفتن خودت رو

.

.

تولدت مبارک پاشا

.

.

ایشالا خوش باشی و خندان مثل همیشه

برگه‌ی بعد »